Caroline vertel ons van haar aand saam met Coenie de Villiers ...

Op die voorstoep van hierdie huis, teater, Storiehuis, word ons hartlik verwelkom deur die gasvrou. Dis my eerste keer hier, maar ons gasvrou se vriendelikheid en welkomwoorde, laat dit voel asof ons mekaar maar net lanklaas gesien het.

Ons stap binne en word begroet met gesellig gedekte tafels, waar flikkerende lampies jou uitnooi om aan te sit. Hierbinne groet almal vir almal, en kuier soos jare lange vriende.
Ons gasvrou heet almal offisieël welkom en borrel oor van opgewondenheid toe sy oor die gaskunstenaar begin vertel. En  Coenie de Villiers stap toe die vertrek beskeie binne, terwyl ons dankbaar hande klap.

Hulle sing Ou Ryperd en Hasie met oorgawe. Ook Die Stem kry sy beurt. Ou liedjies wat 'n vorige generasie saam met hul Voortrekker-uniforms weggepak het, word nou sonder skroom deur hul kinders in die openbaar gesing.

Praat jy taaldebat, trek die meeste jong mense net die skouers op. Jammer om die neo-stryders en etiket-soekers teleur te stel, maar hulle reken dis dinge vir die ou mense daardie.

Jonges wil áltyd uitgelos word, maar as dit by Afrikaans kom, des te meer. Want hulle is nie bekommerd oor Afrikaans nie. Solank hulle hom kan gebruik, maar dan soos hulle wil.

Dit gaan nie hier soseer oor Engelse woorde waarmee Afrikaans deurspek is nie as oor die verskynsel dat jong Afrikaanssprekendes deesdae gemaklik met hul taal is. Hulle het oënskynlik nie die politieke taalbagasie van vorige generasies nie. Daarom is hulle heel gemaklik om Afrikaans in alle vorme en gedaantes te gebruik.